عدد دلار پس از توافق وین

همان شلوغی روزهای گذشته و همین صف‌های طولانی جلوی برخی مغازه‌ها برای پذیرش دلاری ۲۰۰۰ دلاری با کارت ملی به نام مسافر، معلوم نیست این قصور تا کی ادامه دارد. از یک طرف در کشوری است که تحریم ها و مشکل صدور ارز به هزینه های مهم تری محدود می شود و از طرف دیگر روزانه به افرادی ارز اهدا می کند که همه چیز به جز مسافران چهره آنها را تحت تاثیر قرار می دهد.

جدای از این، روند اصلی خرید و فروش ارز برعکس این صف های طولانی بود. مشخص بود که خبر قراردادها سایه سنگینی بر بازار پول انداخته و فروشندگان این کالا از خریداران بیشتر شده اند.
نوازندگان ویولن سل حاضر نشدند قیمت میز ۲۸ هزار و ۷۰۰ تومانی خود را به دلار بپردازند.

در بازار حواله هم همینطور است. اکثر سرمایه داران دست خود را بالا نگه داشتند تا خبر خوب معامله نرخ های بهتری را برای آنها به ارمغان آورد.

به نظر من، به عنوان یک اقتصاددان، همانطور که در یادداشت های متعددی اشاره کردم، بهترین جایزه ای که اقتصاددانان به دنبال آن هستند، ثبات است و دولت چشم انداز روشنی از آینده اقتصاد را بیان می کند. بنابراین آنها می توانند مسیر خود را تعیین کنند و در این جنگ اقتصادی پیروز شوند.

اگرچه انتظار کاهش نرخ ارز 23 هزار تومانی در بودجه را باید خوش بینانه دانست، اما برخی کارشناسان آن را برای مدت کوتاهی ممکن دانستند. اما بسته به ظرفیت اقتصاد ایران، نرخ 25 تا 26500 دلار به نظر می رسد با واقعیت های اقتصادی کنونی ایران سازگار و واقع بینانه باشد.

اگر معامله تا هفته اول سپتامبر نهایی شود، انتظار می رود روند نزولی به این عدد پیش بینی شده برسد.
اینجاست که باید بهترین گام ها برای تثبیت نرخ حاصله برداشته شود، نه اینکه بعد از توافق دوباره نرخ افزایش یابد.

در نهایت باید تاکید کنم که در شرایط فعلی اقتصاد کشور، عامل محرک ثبات قیمت ارز است نه کاهش آن. در شرایط مذکور پس از یک دوره ثبات، دولت می تواند با استفاده از مابه التفاوت فروش بازار و ارز، برنامه هایی از قبیل ایجاد رقابت در بخش های صنعتی و تولیدی، کاهش تدریجی رانت، افزایش شفافیت و کاهش مداخلات را اجرا کند. در سیستم قیمت گذاری، مهمتر از همه، مبارزه با فساد است. در دستور کار مالی و اداری قرار دهید. از این جهت است که به تدریج پیشرفت در جهت پیشرفت کشور آغاز می شود.

*عضو اتاق بازرگانی ایران و چین

223225