از قهرمانان ملی تا دشنام های ضد ملی

در حال نوشتن این یادداشت، عربستان سعودی 2-1 مقابل آرژانتین پیروز شد و اولین شکست جام جهانی 2022 را رقم زد، همان آرژانتینی که مردم در سال 2014 که ایران 1-0 شکست خورد، گرفتار آن شدند. آبگرفتگی خیابان ها البته نه به خاطر پیروزی حریف! اما عملکرد پرافتخار تیم ملی ایران دلیل آن است.

کوپر در جایی دیگر از کتاب “فوتبال علیه دشمن” می گوید: “وقتی یک بازی برای میلیون ها نفر مهم است، دیگر بازی محسوب نمی شود، فوتبال هرگز فوتبال نیست، این ورزش جنگ ایجاد می کند. حالا در جنگ بین یک کشور و کشور دشمن که در واقع به اردوگاه دشمن پناه می برد؟” دعا برای شکست کشورش!؟

عربستان سعودی امروز با شکست دادن آرژانتین یکی از بدترین کشورهای جهان از نظر دموکراسی است، حتی درک اولیه ای از مفهوم انتخابات ندارد و تا چند سال پیش زنان حتی اجازه رانندگی نداشتند. کشوری که مخالفان سیاسی را روایت می کند و می سوزاند.(مورد خاشقچی) اما آیا کسی به بازیکنان تیم عربستان برای حضور در جام جهانی یا دیدار با بن سلمان توهین می کند؟

آرژانتین، کشور شکست خورده امروزی و یکی از غول های فوتبال جهان، اولین جام جهانی خود را در سال 1978 با دنیل پارسارلا افسانه ای، یکی از بدنام ترین دیکتاتورهای آمریکای جنوبی در تمام اعصار به دست آورد. ، جام جهانی در اوج مبارزات و حریفان ویدلا برگزار شد، او به شدت حریفان را سرکوب کرد که در تاریخ سیاسی آمریکای جنوبی به “جنگ کثیف” معروف است، اما باز هم فوتبالیست های آرژانتینی به وظیفه حرفه ای خود عمل کردند. فوتبال برای شهرت و نام کشور که از طریق آن قهرمان جهان شدند.

در سال 1982، ژنرال های آرژانتینی به جزایر فالکلند در اقیانوس اطلس جنوبی تحت صلاحیت بریتانیا حمله کردند تا توجه را از جامعه داخلی آرژانتین و اعتراضات عمومی منحرف کنند (آرژانتین ادعای ارضی نسبت به جزایر دارد)، اما توسط انگلیس شکست خوردند و شکست خوردند. دیکتاتوری نظامی ژنرال گالتیری در آرژانتین سرنگون شد.

اما در جام جهانی 1986 مکزیک، این تیم فوتبال آرژانتین بود که انتقام جنگ از انگلیس را توسط دیکتاتورهای نظامی آرژانتین گرفت و مارادونا با دو گل شاهکار انگلیس را تکمیل کرد.

در بازی جام جهانی 2022 ایران و انگلیس دیدم عده ای از هموطنانم از انگلیس حمایت می کنند و برای پیروزی این تیم ثانیه شماری می کنند و این تیم را تشویق می کنند. ایران تنها دو بار در قالب جنگ جهانی اول و دوم در اشغال نظامی شرکت کرد.

دقیقاً چهار سال و پنج ماه پیش در تابستان 2018 و در جریان جام جهانی روسیه، تقریباً همین اعضای تیم ملی فوتبال ایران، قهرمان ملی کشورشان اسپانیا و پرتغال بودند و درام بازی هایشان باب شد. در خیابان های مراکش و در فضای مجازی. روسیه میزبان بزرگی بود و تیم ملی ایران یکی از بهترین و برجسته ترین میهمانان جام جهانی 2018 بود، اما پس از چهار سال روسیه به شخصیت بدی در عرصه جهانی تبدیل شد و تیم ملی ایران نیز تبدیل به یک شخصیت بد در عرصه جهانی شد. یک شخصیت بد در بین مردم خودش طبیعت بد صحنه خانگی شده و مستحق بدترین تحقیر است!

شاید درست باشد که افکار عمومی جهان در مورد روسیه تا حدودی تغییر کرده است، اما بی انصافی به ملی پوشان ایران که قطعا شایسته ترین و با استعدادترین خاک و خاک هستند، بی احترامی شده است. آنها توانسته اند با تلخی و رنج زیر صفر به بزرگترین استادیوم های جهان برسند، آسیب های جدی به تیم ملی خود وارد کرده اند (بینی بیرانوند در بازی دیروز شکسته و خونی شده بود)، امروز مورد حمله عده ای قرار گرفته اند. برخی از آنها آجری برای کشور خود هستند، آنها نگرفته اند.

از فوتبالیست ها نباید انتظار فعالیت سیاسی و فعالیت سیاسی داشت، به خصوص از بازیکنانی که در دوران حرفه ای خود هستند، این افراد به خوبی برای بازی فوتبال آموزش دیده اند و سواد سیاسی و مهارت های سیاسی ندارند و از نظر سنی هم چنین نبودند. . با رسیدن به بلوغ فعالیت سیاسی، دسترسی آنها به چنین مسائلی اساساً اشتباه است، اکثر این بازیکنان از سال های نوجوانی در محیط های منزوی، باشگاه ها و اردوهای ملی بوده اند و تنها انتظار از آنها این است که فوتبال خوب بازی کنند.

بعد از حرفه ای بودن فوتبال، اگر سیاست و جامعه بخوانند و وارد این عرصه شوند، جای ورود به حساب می آید، اما وقتی تحصیلات ابتدایی و پنجم ابتدایی داشته باشند، نوشتن مانیفست سیاسی از هر چیز دیگری جذابیت دارد. !

در تاریخ یادم نمی‌آید و هیچ‌جا نخوانده‌ام که فوتبالیستی در جام جهانی فعالیت سیاسی بزرگی کرده باشد، این امید جوانان ایرانی هم بی‌معنی است.

چهار سال پیش دماغی به کمک دروازه بان تیم ملی ایران آمد و پنالتی رونالدو را گرفت (خود بیرانوند این شوخی را انجام داد) و قهرمان سال شد و عقده گشایی شد تصویر ثبت شده از بیرانوند. گیج و خون آلود، اوج درد هولناک پس از ضربه خود گویای این است: ما برای چه کسی این دردها را می کشیم؟ چرا اینقدر ناسپاسی؟

کشور این روزها درگیر اتفاقات تلخی است، کسی منکر آن نیست، اما با هدف وحدت ملی، نتیجه ای جز این شکست شش بر دو مقابل انگلیس حاصل نمی شود، با این استراتژی، انگلیس بارها شکست خورده و مغلوب انگلیس شده است. کشور ایران با هدف وحدت ملی. آسیب آن هنوز در تاریخ کشورمان محسوس و مشهود است و در نهایت این ضرر به نام ایران ثبت می شود نه شخص یا نهضتی دیگر.

*دکترای روابط بین الملل، مدرس دانشگاه، مدیر گروه مطالعات مناقشه و همکاری خاورمیانه در پژوهشکده مطالعات استراتژیک خاورمیانه.

6565