ابتهاج با هر کسی نمی‌جوشید/ سیاسی بود و نبود!

به گزارش شفاف، این مترجم، ویراستار و نویسنده پیشکسوت درباره ویژگی های شعر امیرهوشنگ ابتهاج (ح.الف. سایه) و درگذشت این چهره فقید ادبیات فارسی گفت: اشعار هوشنگ ابتهاج سیاسی و غنایی بود. یعنی بین خوانندگی و سیاست رفت و آمد داشت.

وی در عین حال معتقد است که رنگ ترانه سرا در آثار «سایه» بیشتر به چشم می خورد و ایشعان گفت: در واقع ایشعان تحت تأثیر شهریار بوده و با او بسیار خوش و بش کرده است. شعر شهریار را دوست داشت و هنر شهریار را درک می کرد. اما وقتی بزرگ شد آزاد شد. یعنی تاثیر شهریار فقط در زمینه خوانندگی بود.

مدیر گروه ادبیات معاصر فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی افزود: با وجود اینکه از اعضای وفادار حزب بود، اما در مجامع سیاسی حاضر نمی شد. از این جهت او (عبدالحسین) شبیه ناوشین بود. نوش در حزب سمتی داشت اما بیشتر به فعالیت های هنری می پرداخت و در مجامع سیاسی حاضر نمی شد. “سایه” هم همینطور بود. در عین حال، آثار هنری «سایه» لحن تغزلی قوی داشت، اما سیاسی هم بود. منظورم این است که غنایی و سیاسی بود. چنین شاعرانی در فرانسه فراوان است.

احمد سامی گیلانی گفت: وقتی اشعار ابتهاج را خواندم احساس کردم که او واقعاً غزل سرایی است. با این حال، او نه تنها با دنیای سیاست بیگانه نبود، بلکه با آن آشنا بود.

وی شعر «سایه» را از شعرهای دسته اول شاعران زمان خود معرفی کرد و گفت: ابتهاج از طبقه شاعرانی چون شاملو، اخوان، سپهری و فرخزاد بود. ابتهاج یکی از افتخارات فرهنگ و ادب ایران است و اشعار او هنوز زنده و خوانده می شود و فکر می کنم ماندگار باشد.

این فرهنگی درباره قالب شعری هوشنگ ابتهاج نیز گفت: «سایه» بیشتر به قالب های سنتی گرایش داشت، اما مضمون اشعار او جدید و سنتی نبود؛ «سایه» بیشتر به قالب های سنتی گرایش داشت. تم های مدرن و محبوب. از این رو شعر او معاصر است. ممکن است در فرم سنتی به نظر برسد اما در محتوا، شعر و مضمون کاملاً مدرن است.

سامی گیلانی با بیان اینکه یکی دو بار قبل و بعد از انقلاب با ابتهاج ملاقات داشته است، گفت: او برای تعامل با همه زیاد در جلسات سیاسی حاضر نمی شود. او فقط با چند نفر از حزب تعامل داشت. مثلا با آقای دولت آبادی برخورد داشت. اما عصبانی است و با کسی کنار نمی آید. چون آنها را خیلی کم می دیدم، اما همیشه شعرهایشان را می خواندم، دنبالشان می کردم و از وضعیتشان خبر داشتم.