آنجلینا جولی: جهان نباید زنان افغان را فراموش کند

آنجلینا جولی، هنرپیشه هالیوود و سفیر ویژه کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان، در یادداشتی به مناسبت اولین سالگرد بازگشت طالبان به قدرت، به مجله تایم از دیدار خود با زنان پناهنده افغان در رم ایتالیا گفت. چگونگی رفتار با این زنان و دختران افغان، پناهجویان نیز بر حمایت از آنان تاکید کردند.

به گزارش آوای البرز، جولی نوشت: اخیرا با یک جوان پناهنده افغان در رم آشنا شدم که چند ماه قبل از دریافت مدرک پزشکی، در آگوست 2021 توسط طالبان سرنگون شد. خواهر بزرگترش در دانشگاه دندانپزشکی می خواند. دو خواهر کوچکتر دیگر او در مدرسه بسیار خوب بودند. اما زمانی که طالبان یک شبه در افغانستان به قدرت رسیدند، آنها و 14 میلیون زن و دختر افغان حق مدرسه یا دانشگاه، شغل و دیگر آزادی ها را از دست دادند.

سفیر حسن نیت سازمان ملل ادامه داد: در حالی که پدرش را در آغوش گرفته بود صحبت می کردیم. پدرش ده ها سال به عنوان کارشناس توسعه روستایی در افغانستان کار کرد، اما زمانی که او و خانواده اش تصمیم به ترک افغانستان گرفتند، همه چیز را پشت سر گذاشت. زن جوان در حالی که گریه می کرد به من گفت که او و همه زنان کشورش غمگین هستند.

آنجلینا جولی افزود: مدت ها قبل از 11 سپتامبر 2001، زنان در افغانستان سنگسار و شلاق خوردند و از تحصیل محروم شدند و خشم بین المللی را برانگیخت. رهبران آمریکایی و دیگر مقامات غربی در مورد بازگرداندن حقوق اولیه زنان افغان و از بین بردن طالبان به عنوان توجیهی برای حمله ناتو به افغانستان صحبت کرده اند. این منظره زنان افغان که با تلاش خود و البته با حمایت بسیاری از مردان افغان در بیست سال گذشته خود را بالا می برند، چراغی از خشونت و رنج دائمی برای مردم افغانستان بوده است.

وی نوشت: یک سال پیش زنان افغان داکتر، معلم، هنرمند، افسر پلیس، روزنامه نگار، قاضی، وکیل و سیاستمدار بودند. با وجود حملات مرگبار به مدارس، کودکان افغان قوی و شجاع هستند. تصویر زنان روستایی به ویژه در مناطقی که هنوز تحت کنترل طالبان است بسیار متفاوت بود، اما حس کلی پیشرفت غیرقابل انکار بود. اما همه اینها با سرعتی غیرقابل تصور تغییر کرد.

این بازیگر هالیوودی در ادامه نوشت: دختران افغان به دلیل قدرت، انعطاف و تدبیرشان شگفت انگیز هستند. من زنان افغان را در دوران پیش از طالبان ملاقات کرده ام که مجبور بودند مانند پسران لباس بپوشند تا بتوانند مخفیانه به مدرسه بروند. آنها بعداً روزنامه نگار و وکیل شدند و به وعده های رهبران خود و جامعه جهانی اعتقاد داشتند که صدای آنها در جامعه افغانستان تضمین می شود و به آنها کمک می کند آینده بهتری برای کشورشان بسازند.

آنجلینا جولی افزود: اما این وعده ها عملی نشدند و فکر کردن به خیانت بزرگتر سخت است. زنان بار دیگر در خیابان ها مورد ضرب و شتم قرار می گیرند، شبانه از خانه هایشان ربوده می شوند یا مورد شکنجه قرار می گیرند و زندان های افغانستان پر از زنان سیاسی می شود. گزارش هایی از ربوده شدن دخترانی برای ازدواج اجباری با رهبران طالبان وجود دارد. به عنوان یک همسر و مادر، تصور این که چقدر باید برای خانواده های افغان، به ویژه آنهایی که در دهه 90 در دوران حکومت طالبان زندگی کردند، شکننده باشد، دردناک است. با این حال، علیرغم یک سری تلفات، بیشترین مقاومت در برابر استرداد حقوق زنان در افغانستان توسط قدرت های خارجی انجام نشده است، بلکه خود زنان افغان به خیابان ها آمده اند.

سفیر حسن نیت سازمان ملل ادامه داد: تلاش برای نگه داشتن زنان افغان در خانه در درازمدت با شکست مواجه خواهد شد. واضح است که زنان افغان منبعی باورنکردنی برای کشور و جایگاه آن در جهان هستند و اقتصاد و جامعه به طور کلی بدون مشارکت کامل آنها نمی توانند کار کنند. صلح با ظلم به زنان اصلا صلح نیست، نشان می دهد که جامعه با خودش در جنگ است. اگر نگوییم بزدلی، اوج بیهودگی است که مقامات همه کشورها زنان را تنها به جرم کمک به موفقیت، سلامت، ثبات و آموزش مردم کشور زندانی و شکنجه کنند. در قرن بیست و یکم، هیچ استدلالی در مورد سطح تحصیلات «مناسب» برای یک زن، یا آشکار کردن چیزی غیر از ترس از قدرت یک زن آزاد اندیش و مستقل، بی معنی است.

وی افزود: امیدوارم رهبران طالبان متوجه شوند که با محروم کردن زنان افغان از فضای آزاد چه چیزی را از دست داده اند و در عین حال توانایی های خود را به دست آورده اند. اما من از واقعیتی می ترسم که زنان افغان ممکن است تحمل کنند و این سیستم های ظالم تا کی در قدرت باقی خواهند ماند. برای ایالات متحده و سایر متحدان، بدترین اقدام ممکن خروج از افغانستان است. اما باید به خاطر داشته باشیم که چرا در وهله اول درگیر افغانستان شدیم: هیچ یک از آن عناصر ناپدید نشده اند. ما حق داشتیم از بدرفتاری با زنان در افغانستان در دهه 90 عصبانی باشیم و امروز هم باید عصبانی باشیم. در چند سال گذشته، ایالات متحده به طور مداوم از وعده های خود به زنان افغان، از جمله تصمیم خود برای مذاکره با طالبان بدون هیچ گونه قید و شرطی در مورد حقوق زنان یا مشارکت زنان افغان و جامعه مدنی، عقب نشینی کرده است.

آنجلینا جولی نوشت: به زنان نباید پست های دیپلماتیک بیشتری داد، در عوض باید به دنبال راه هایی برای حمایت از آنها باشیم. دخترانی هستند که از مدرسه کنار گذاشته شده اند، تشنه یادگیری هستند و برای ادامه تحصیل به حمایت نیاز دارند، چه آنلاین و چه در یک مدرسه زیرزمینی. مدافعان حقوق بشر هستند که در خفا زندگی می کنند، اما باید بدانند که فراموش نشده اند و مقاماتی هستند که مسئول اعمال آنها هستند. زنانی هستند که شایسته آزادی از زندان هستند. افغانستانی هایی در کشور و در تبعید وجود دارند که برای زنده نگه داشتن ایده حقوق زنان در کشور به کمک نیاز دارند، مانند سازمان هایی مانند “راکشنا مدیا” که همچنان به انتشار گزارش هایی در مورد وضعیت اسفبار زنان در افغانستان ادامه می دهند. همچنین، بیش از شش میلیون پناهجوی افغان و آوارگان داخلی که با جنگ در اوکراین و کمبود کمک های بین المللی وخیم تر شده است، نباید فراموش شوند. این موضوع به اندازه اصل نفع شخصی مهم است. اگر مدرکی دال بر ارتباط مستقیم بین سیستم های ظلم و ستم علیه زنان و تهدیدات علیه امنیت بین المللی مورد نظر باشد، رهبران القاعده نباید در بازگشت دوباره به افغانستان تردید کنند.

وی ادامه داد: خطاب به دوستان افغانم به شما و دفاع و قدرت شما ایمان دارم. من می خواهم با دخترانم به افغانستان بیایم، دوستانی پیدا کنم، در کشور زیبای شما سفر کنم و ببینم که شما در مورد آینده خود تصمیم می گیرید. تاریخ افغانستان فصل های مختلف و لحظات تاریک زیادی داشته است. بدون شک این یکی از آنهاست. اما مطمئنم این آخرین فصل نیست. رویای یک افغانستان متکثر و باز مبتنی بر تلاش برابر و صدای مستقل همه مردمش ممکن است امیدی دور به نظر برسد، شاید در واقعیت، اما می دانم که ممکن است. این وضعیت به اینجا ختم نمی شود.

انتهای پیام/